Ontsnapping naar de zon

Zon, zee, strand en een cocktail in de hand, vorige week was ik ver weg van het Belgenland.

(Turkije- Side)

 

 

(Ik laat jullie later nog wel zien wat ik hier aan het fotograferen was, spannend!!)

Portugal- Sintra (2012)

Dit sprookjeskasteel, overladen met verschillende bouwstijlen, is gelegen in Portugal. Deze keer zal ik mijn mond (geschrijf) houden en de beelden voor zichzelf laten spreken.

(Helaas was het niet toegelaten binnen foto’s te nemen)

 

 

 

 

 

 

 

 

India

Mijn reis naar India is geleden van 2007. India was voor mij een land van puurheid, schoonheid, intense onderdanigheid aan het geloof, en naïviteit. Naar mijn gevoel is er sedert mijn reis daar veel veranderd. India is een toeristische trekpleister geworden. Helaas kan ik de veranderingen niet echt waarnemen of mijn idee echt onderbouwen want  in 2007 was mijn eerste en (tot nu toe) laatste bezoek aan dit prachtige land. Ik had het geluk vergezeld te zijn door (Nederlandse) Indiërs. Daardoor heb ik naar mijn gevoel het échte India, in hoeverre een blanke dat kan, gezien. ‘In hoeverre een blanke dat kan’ want hoe ik het ook draai of keer, ik was daar als tourist.

In 2007 leek het alsof de lokale bevolking nog nooit een blanke had gezien. De mensen waren oprecht gefascineerd, intens gelukkig om ons te zien, met ons te spreken, met ons een maaltijd te delen. Ik vraag me af in hoeverre dat nu nog is, na de toeristenbom.

Ik vrees dat door het contact met de rest van de wereld ze een stukje van dat geluk zijn kwijtgeraakt. Men ziet hoe welvarend de rest van de wereld is en verlangt naar hetzelfde, helaas is dit in de meeste gevallen niet mogelijk. Naar mijn mening maakt het verlangen naar het onmogelijke een mens ongelukkig. Ja, toerisme is goed voor de economie van een land. Maar laten we de mensen in dat land niet uit het oog verliezen.

Aangezien reizen ook één van mijn favoriete tijdsbestedingen is maak ook ik mij hier schuldig aan. Daarom probeer ik bij elk bezoek aan een ‘onderontwikkeld’ land een steentje bij te dragen aan het verbeteren van de levenskwaliteit.  Dit tracht ik te bereiken via kleine dingen. Voor mijn reis naar India vroeg ik aan mijn kleine neefjes en nichtjes of ze graag speelgoed aan me wilde meegeven om daar ‘armere kindjes’ blij mee te maken.

Toen mijn neefjes en nichtjes deze foto’s zagen droop de trotsheid en blijheid van hun gezichtjes.

In mijn verblijf van 3 weken heb ik heel wat gezien. Wat was het lelijkste dat mij is bijgebleven?

Inderdaad, de Taj Mahal. Uiteraard is het een zeer mooi gebouw maar zo leeg (in de figuurlijke betekenis). Want ik verkies alles van de onderstaande foto’s boven deze ‘oversized’ graftombe.

( de Ganges, op deze religieuze plek was ik plots geen vreemde meer, ik werd betrokken bij de rituelen en voelde me geaccepteerd.)