Het is weer zover.

Het liefst laat ik mijn deur voor deze gast gesloten. Hij terroriseert mijn lichaam. Ik word misselijk, heb chronisch slaaptekort en word mensenschuw.  Hij is genadeloos. Wanneer hij op bezoek is krijg ik meer dan eens een zenuwinzinking. Ik geloof niet meer in mijn eigen kunnen, betwijfel mijn alles.

Ja, het is weer zover, de examens kloppen oorverdovend op de deur.

Onmisbaar in deze helse periode:

– printer en perforator

– sloten koffie en emmertjes red bull (maar dan de goedkope versie van de Carrefour, ik ben tenslotte maar een arme studente)

– daarbovenop drink ik meestal nog eens 1,5 liter water (we willen niet uitdrogen natuurlijk,  schijnt uiterst belangrijk te zijn)

– af en toe een bemoedigend telefoontje van medestudenten of familie (jezelf eraan blijven herinneren dat je niet alleen bent)

– een doel voor ogen hebben, “nog 13 pagina’s en dan een pauze”, “nog 32 dagen en dan zon, zee en strand”

– en af en toe iets moois om naar te kijken:

Advertenties

hier vecht een opleiding drama om te overleven

In mijn vorige bericht kon u een artikel lezen van Koen van Kaam. We moeten steeds naar de twee kanten van het verhaal luisteren. Vandaar heb ik hier voor u vandaag het eervolle wederwoord van de theaterschool. (gevonden in ‘de standaard’ van 26 mei)

Dat de discussie over het niveau van de theateropleidingen in Antwerpen nieuw leven wordt ingeblazen is op zich geen slechte zaak, zo vindt de ARTISTIEKE DIRECTIE van het instituut. Alles kan altijd beter. Maar ze wil er ook over waken dat niet al te veel kinderen met het badwater worden weggegooid.

Geachte Koen van Kaam,

We kunnen u honderd procent gelijk geven als u zegt dat theateropleidingen geen kwestie in de marge zijn (‘Sjjt, hier slaapt een theaterschool’, DS 24 mei).

We begrijpen ook uw stelling dat het resultaat van de fusie tussen de Antwerpse drama-opleidingen niet echt een kunstwerk is en dat de school moegefuseerd en kapotgesaneerd lijkt. Dat onze onderwijsmiddelen in vijftien jaar tijd stoemelings met 40 procent gedaald zijn, dat er een nieuwe papieren constructie School of Arts in de steigers staat en dat de hogeschool waaronder we ressorteren op punt staat een nieuwe fusie aan te gaan, zet uw argumenten kracht bij.

U heeft ook goed opgemerkt dat het vermoeiend en frustrerend kan zijn om constant opgeëist te worden door de implementatie van Bologna-hervormingen, onderwijssaneringen, debatten over academisering en dies meer. Gewoon omdat Kafka nooit veraf is en omdat daardoor minder energie overblijft voor wat primeert in onze opdracht: de begeleiding van de studenten.

Kort door de bocht

Anderzijds gebruikt u argumenten die bewijzen dat u de opleidingen niet goed kent en dat u geen inzicht heeft in de opdracht van de school. Mogen we eerst duidelijk stellen dat we niet zomaar een ‘theaterschool’ zijn, we hebben drie opleidingen met een gedifferentieerd profiel: acteren, woordkunst en kleinkunst.

Als u met enige ironie stelt dat u het jammer vindt dat woordkunst op dit moment de meest dynamische is van de drie opleidingen, dan gaat u wel erg kort door de bocht. Woordkunst is een opleiding die al jaren de eerste prijzen wegkaapt in de NTR Radioprijs, dé aanmoedigingsprijs voor studenten journalistiek en jonge radiomakers uit Nederland en Vlaanderen. Het is een opleiding die integere studenten aflevert die hun plaats zoeken en vinden in de media, op een podium of in het schrijversgilde. We zouden vereerd zijn u te kunnen laten zien wat deze studenten in hun mars hebben, de volgende weken kan u ze aan het werk zien op het conservatorium, in de gebouwen van onze nostalgische Studio of bij onze vrienden van Rataplan.

Dat het ‘vaste’ docentenkorps niet langer representatief is voor het werkveld durven we betwijfelen. Omdat de opsomming te lang zou zijn, stel ik voor dat we u een lijst bezorgen van de huidige docenten, die in tegenstelling tot wat u zegt helemaal geen voeling missen met de sterk veranderde theaterpraktijk. Alhoewel ‘vast’ een misleidend begrip is, omdat we vrijwel alleen nog met gastprofessoren werken, vaste ambten werden tijdens de voorbije periode grotendeels afgeserveerd en vervangen door kleine opdrachten of vrijwilligerswerk.

Liesa, Sam, Sofie en de anderen

Hetzelfde geldt voor de ‘afgestudeerden die de noodzakelijke technische en theoretische bagage missen en niet opgepikt worden door de bestaande gezelschappen’. Wij denken dat het meevalt met de ‘fundamenteel gebrekkige doorstroming naar het beroepsleven’. Sterker, we weten dat we hier veel beter scoren dan andere theaterscholen in Vlaanderen of in Nederland. Maar het is u ontgaan dat het beroepsleven niet enkel ‘de gezelschappen’ betreft, maar een veel ruimer werkveld. Daarom zeggen we met enige fierheid dat de voorbije jaren studenten afstudeerden als Liesa Van der Aa, Marieke Dilles, Sofie Lemaire, Sam De Bruyn, Hannelore Bedert, de ploeg van F.C. Bergman, Michaël Vergauwen, Maud Vanhauwaert, Maarten Ketels, Rebekka De Wit en Jonas Van Geel, met onze excuses aan de overige alumni die even goed zijn, maar minder gehypet.

Maar het lijkt ons niet zinvol om deze meningsverschillen in de verf te zetten, omdat de slotparagraaf van uw bijdrage veel goedmaakt. Wij vinden uw oproep tot een intensieve dialoog op alle niveaus om de huidige structuren tot een breedgedragen, kwaliteitsvolle en eigentijdse opleiding te hervormen een zeer goede gedachte. Wat ons betreft graag ook met onze hogere overheden van onderwijs en cultuur, omdat zij de structurele en financiële verantwoordelijkheid dragen van onze sectoren. Het zou goed zijn om in die dialoog oneliners te vermijden als ‘Hier slaapt een theaterschool’. Zo’n titel maakt een lezer nieuwsgierig, maar dekt de lading echt niet. We stellen voor om die te veranderen in: ‘Hier vecht een opleiding drama om te overleven.’ Misschien worden we daardoor broeders in de strijd, want dit gevecht is ook de theatersector niet onbekend. Samen kunnen we misschien meer gewicht in de schaal werpen om onze overheden ervan te overtuigen dat we geen ‘kwestie in de marge’ zijn.

Antwerpse theateropleidingen in slaapstand

Voor ik aan mijn huidige opleiding begon ( Frans en Theater-film-literatuurwetenschappen) deed ik een toelatingsproef voor de opleiding Woordkunst in Antwerpen. Een herinnering waar ik niet graag aan terugdenk.  Ik voelde me er niet thuis en had het gevoel dat ik op een vleeskeuring was. Maar bovenal had ik het gevoel dat het niet uitmaakte hoe ik presteerde, ze zochten bepaalde meisjes en ik zou nooit in hun visie passen.

Dit artikel vond ik in het tijdschrift ‘Rekto Verso’. Ik vind het enorm scherp en eerlijk geschreven. Dit onderwerp ligt me na aan het hart. Veel vrienden van mij zitten in een kunstopleiding. Deze zie ik steeds meer en meer andere oorden opzoeken.

Dit artikel is zéker de moeite waard om te lezen, dus deel ik het met jullie.

Antwerpse theateropleidingen in slaapstand

Dit artikel maakt deel uit van het dossier Tijd om te leren

De theateropleidingen in Antwerpen verkeren al jaren in een erbarmelijke staat en noch de hogeschool, noch de opleidingshoofden, noch de sector lijken dat onder ogen te willen zien. Laat alle partijen zich dringend engageren voor een dialoog.

Dit is geen kwestie in de marge. Ga maar na hoe vaak per week de gemiddelde Vlaming geconfronteerd wordt met mensen opgeleid in de podiumkunsten. Zij bevolken onze theaters en cultuurcentra, onze concertzalen en cinema’s. Ze zijn de vertrouwde gezichten van onze soaps en tv-series, en zingen, acteren en dansen in ‘herneming wegens succes’-musicals. Ze schuiven aan in onze latenightshows en praatprogramma’s, ook als singer-songwriters. Ze zijn de stem van onze reclamespots, radioprogramma’s en tekenfilms. Ze geven drama, muziek en voordracht aan onze kinderen. Zij hebben bijna allen één ding gemeen: een opleiding in de podiumkunsten.

Dit jaar is het twintig jaar geleden dat in theaterhoofdstad Antwerpen de basis gelegd werd voor de fusie van de twee meest prestigieuze podiumopleidingen van het land, Studio Herman Teirlinck en het Conservatorium Dora van der Groen. Het resultaat – de opleidingen Acteren, Woordkunst en Kleinkunst van het Koninklijk Conservatorium – heeft niet bepaald een kunstwerk opgeleverd. Ik bedoel niet zozeer de onpersoonlijke aanbouw bij deSingel, waar de opleidingen gehuisvest zijn. De bloedeloosheid geldt vooral voor de school zelf. De opleidingshoofden zijn moe, ze zijn alle Bologna-hervormingen, onderwijssaneringen, debatten over academisering moe. Het vaste docentenkorps is niet langer representatief voor het werkveld, en mist voeling met een theaterpraktijk die sterk veranderd is. Onder gastdocenten is het verloop te groot voor een geëngageerde begeleiding op langere termijn. Elke gezonde autoriteit die de opleiding haar geloofwaardigheid zou moeten verschaffen, is zoek. Natuurlijk blijkt niet elke opleiding even vastgeroest te zijn, maar dat op dit moment de opleiding Woordkunst de meest dynamische is, zegt jammer genoeg veel over de andere twee studierichtingen. De visieontwikkeling van de opleiding lijkt te zijn herleid tot de smaak van de toevallige docenten in de jaarlijkse jury’s. Dat is niet serieus.

Meer dan ooit lopen talentvolle mensen werkloos rond, terwijl het cultuuraanbod nog nooit zo groot was

De demotivatie slaat onverbiddelijk over op de studenten. Uitgedaagd om ‘zelf te denken’, richt hun vrijgevochtenheid zich vooral tegen de opleiding zelf. Het verzuim zou groter zijn dan ooit, en de spontane uitwisseling met studenten Dans en Muziek blijft jammerlijk klein. Afgestudeerden missen ook de noodzakelijke technische en theoretische bagage. Zelden worden zij opgepikt door de bestaande gezelschappen, waardoor zij niet anders kunnen dan zelf groepjes op te richten in een al oververzadigd veld. En als de kwaliteit van de dramaopleidingen afgemeten wordt aan welke afgestudeerden door de media gehypet worden, kunnen we ze maar beter helemaal afschaffen. Het gaat hier om een fundamenteel gebrekkige doorstroming naar het beroepsleven. Meer dan ooit lopen talentvolle mensen werkloos rond, terwijl het cultuuraanbod nog nooit zo groot was. Tegelijk is minder studenten toelaten geen optie, want de subsidiëring van de opleidingen is gekoppeld aan het aantal leerlingen.

Wat te doen? Nostalgie is onzin. Ofwel begint de Antwerpse podiumsector zelf een school voor enkel rijkeluiskinderen, ofwel engageren we ons mee voor een breed gedragen, kwaliteitsvolle en eigentijdse podiumkunstenopleiding onder de School of Arts: een zoveelste fusie, nu van alle Antwerpse kunstopleidingen, die in werking treedt in 2013. Er is dus grote nood aan een vitale dialoog rond middelen, visie en leerplan – zodat de sector, de schoolleiding en de architecten van de School of Arts samen tot een dynamisch plan kunnen komen. Want laat iedereen het dringend inzien: we zijn betrokken partij. Onze komende generaties artiesten, en hun publiek, hebben recht op zinvol onderwijs. Niet op een slapende school.

Dit is de onpersoonlijke aanbouw bij deSingel.

schattenzoektocht

Vandaag was het zover, de rommelmarkt.

Normaal kom ik na een schattenzoektocht als deze thuis met minstens 5 boeken. Dit was helaas vandaag niet het geval. Het aanbod sloeg een beetje tegen. Het leek een beetje op een bezoek aan de zeeman; goedkope lelijke kleding, prullen die snel kapot gaan en een ongemakkelijke menigte.

De buit was dus ook zeer klein. Mijn vriend heeft wel enkele dingen in de wacht gesleept.

Hij heeft hier 3 euro 50 voor betaald. Hij heeft mij uitvoerig uitgelegd waar dit voor dient. Korte uitleg: ‘iets met het weer’.

Voor deze portefeuille betaalde hij 15 euro.

Helaas zijn deze oorbellen (waar ik slechts 50 cent voor betaalde) het enige wat ik heb gekocht. Maar de omgeving maakte veel goed!:

treinnostalgie

4 jaar lang stond ik om 7 uur aan mijn vertrouwde station in essen om de trein te nemen naar Antwerpen. Met de NMBS heb ik nog steeds een liefde-haat- verhouding. Een relatie die vaak meer neigt naar het haat-gedeelte. Maar dan zijn er zo (zelden) van die momenten dat een treinconducteur je laat lachen. Dit is meestal eerder een glimlach dan een schaterlach, maar toch, het fleurt je dag op.

Ik vond op de site van de vacature een artikel met 20 hilarische NMBS-mededelingen. Deze deel ik met jullie, veel plezier!

– Een Franstalige conducteur: “Er zijn nog vrijplaatsen in de laatste wagon.”

– “Dames en heren, wij hebben een onbepaalde vertraging en die is te wijten aan de helaasheid der dingen”. (Twee jaar geleden, na dagen ellende en vertragingen was het voor de IC-trein Brussel-Poperinge weer prijs en toen deelde de conducteur dit doodgemoedereerd mee.)

– “Beste reiziger, this is your captain speaking, welkom aan boord van de IC-trein met bestemming Antwerpen Centraal. We rijden op dit moment tachtig kilometer per uur en de buitentemperatuur bedraagt 19° Celsius. Mijn collega’s en ik wensen u een prettige en aangename reis aan boord van deze trein.”

– “Beste reiziger, u zou me beter verstaan mocht dit materieel niet verouderd zijn. Maar dit is de trein richting Boom-Puurs …”

– “Beste reiziger, gelieve ons te verontschuldigen voor de vertraging. We kunnen niet aan volle snelheid rijden, want we worden opgehouden door een hogesnelheidstrein.”

– “Dames en heren, welkom in de trein met bestemming Brussel. Deze trein stopt (kleine pauze) overal!”

Dit is het prachtige station van AntwerpenCentraal:

Persoonlijk vind ik dat het station van Essen er ook wel mag wezen:

Rommelmarkt Antwerpen, park spoor noord

Zoals je reeds in mijn informatie kon lezen hou ik van rommelmarkten. Het zoeken naar een betaalbare schat. Wat voor de één niets meer waard is, is een pareltje voor de ander. Geweldig!

Deze zondag, 13 mei, is er een rommelmarkt in park spoor noord te Antwerpen. Ik zal hier hoogstwaarschijnlijk nadien nog een blog over schrijven. Maar voor de medeliefhebbers dacht ik dit even al te melden.

Wie weet zie ik jullie daar?!

meer info:

Voor de derde maal dit jaar organiseren wij, vzw Goegekregen, het gekende vlooienmarktconcept in de shelter van Park Spoor Noord. Met de grote lentekuis in zicht hopen wij, naast de geoefende marktkramer, ook particulieren aan te trekken die in dit gezellig kader de kans krijgen hun zolderschatten van de hand te doen. Zoals steeds wordt deze lentemarkt begeleid door het team van Cargo Zomerbar die met hun ontspannende muziek, de huisgemaakte sangria en hun overheerlijke flamkuchen de sfeer in het park naar een hoogtepunt voeren.

Tot zondag 13 mei!
vzw GOEGEKREGEN

____________________________
BEZOEKERS
– gratis
__________________________
STANDHOUDERS
– 5euro/m
– inschrijven per mail naar
vzwgoegekregen@gmail.com
____________________________
INFO
www.goegekregen.net
0486/902733