De ziekte van lyme door mijn ogen

De ziekte van Lyme is een geheimzinnige en gruwelijke bacterie. Je symptomen gaan van gewrichtspijn, hoofdpijn tot geheugenverlies. Maar wat misschien nog het ergste is aan deze ziekte is dat bijna niemand het herkent. Een aantal jaar geleden kreeg ik op 17-jarige leeftijd de diagnose van ziekte van Lyme. Ik zat in mijn laatste jaar van het middelbaar en kon amper mijn ogen openhouden van vermoeidheid. Ik was volledig buitenadem wanneer ik een kleine trap had opgewandeld. Een kleine teek had me onverwachts omgetoverd tot een zak patatten.

De studie die ik volgde vroeg fysiek heel veel van een persoon, van danslessen tot urenlange toneelrepetities. Ik zag er niet persé heel ziek uit. Mensen dachten dat ik gewoon wat moe was en overdreef.

Ik ben uiteindelijk een jaar effectief ziek geweest van de ziekte van Lyme. Het daaropvolgende jaar ging ik ongeveer twee keer per week naar een fysiotherapeut. Voordien had ik klierkoorts. Veel symptomen van klierkoorts komen overeen met symptomen van de ziekte van Lyme. Daarom kwam de juiste diagnose bij nog best laat (ik was ook gewoon te koppig om naar een dokter te gaan).

Ik heb geluk gehad dat mijn huisarts een vakje op mijn bloedonderzoek aanduidde om mij te onderzoeken op de ziekte van Lyme. Als de huisarts niet vraagt om daarop te controleren wordt de ziekte niet ontdekt. Zo lopen er ontelbaar veel mensen rond met pijnen die te voorkomen/ te genezen zijn door een behandeling. In plaats van een genezingsweg af te leggen wordt hun verteld dat de ziekte slechts in hun hoofd zit, dat ze beter een psychiater kunnen bezoeken.

Wel, een psychiater zullen deze mensen waarschijnlijk ook nodig hebben na deze weg. Je lichaam volgt je niet. Soms kan je niets anders doen dan dagenlang in bed te liggen, zelfs tv-kijken is te vermoeiend. Je slaapt constant en word nog steeds vermoeid wakker. Je zou voor minder je optimisme kunnen verliezen. De gevolgen van zo een klein diertje zijn dus wel degelijk reëel en slopend.

Als de ziekte op tijd gevonden en behandeld wordt zijn alle symptomen tijdelijk, zoals bij mij. Maar helaas gebeurt het veel vaker dat mensen jarenlang onwetend rondlopen met bijvoorbeeld verlammingen tot gevolg. Alle dokters en mensen moeten beter ingelicht worden over de ziekte, zo kan er een hele lijdensweg voor veel mensen voorkomen worden door een kuur van antibiotica voor een aantal weken.

Deze reportage van koppen heeft me geïnspireerd om eindelijk ook eens hier iets over te zeggen. Ik haat het wanneer mensen medelijden tonen bij mijn verhaal, maar ik hou ervan als mensen geïnteresseerd zijn en me er vragen over stellen. Ik wil dat mensen weten hoe ze dit alles kunnen voorkomen. Ik wil dat de ziekte van lyme meer herkent is. Ik wil dat dokters sneller controleren op deze ziekte. Ik wil dat mensen beseffen dat ze niet gek zijn maar dat ze wel degelijk een behandeling kunnen krijgen. En dat met zoveel mogelijk stappen tegelijk!

Advertenties

Ik ken je nog niet

Ik ken je nog niet.

Toch trilt heel mijn lichaam van gemis.

Verlangen brandt een gapend gat recht door me heen.

Ik wil je een gezicht geven.

Je aanraking herken ik in mijn slaap.

Het is jij.

Zoals eeuwig.

Mijn ziel voelt als een magneet.

Waar ben je mijn liefste?

 

Echte liefde

Echte liefde is…

een troost, een rust. Je weet.

Als Ik sterf kom ik terug naar jou. Over levens heen.

We zijn verbonden.

Dus wees gerust mijn liefde. Ik bezoek je vandaag. Sluit je ogen. Ik zal naast je liggen. Voel mijn vingers door je haar. Voel de blijdschap die ik in je hart aanwakker.

Kijk uit naar onze nieuwe eerste ontmoeting. Men hart zal een sprongetje maken als ik je zie. Zo weet ik dat jij het bent.

Je schoonheid ontroert me nog steeds.

Wat straal je.

Je bent mijn liefde en daarvoor maakt het niet uit wanneer we zijn.

Liefste, het is goed zo.

Ik voel je natte lippen op mijn voorhoofd. Ik heb je bibberende stem gehoord. Praat tegen me. Ik luister.

Altijd.

Kom tot rust. Laat me binnen. Ik zal je verwarmen.

Je smacht beantwoorden.

Ik zal je helpen loslaten.

Ik toon je hoe het zal zijn. Je verstopte glimlacht is mijn doel.

Mijn prijs.

Zo blijf ik proberen

Zo blijf ik proberen,

mijn verleden te vergeten,

altijd gedoemd

de toekomst te gissen.

Jouw onwetendheid troost me,

je armen om me heen:

het gissen voorbij.

Zal ik ooit slagen in het vergeten,

zo onschuldig als jij?

Vergankelijkheid

Wees welkom,

ook al arriveerde je vroeger dan verwacht.

Voel je thuis,

wortel je klauwen in m’n hopen,

verorber m’n verlangen.

Je boezemt mij geen angst in,

je gevolgen of mogelijkheden hebben mij nooit verblind.

Kom gerust langs de achterdeur,

de koffie staat voor je klaar.

Kom tot rust,

sterk je broosheid.

Ik vrees je niet,

ik weet dat betekenis verloren gaat aan eeuwigheid.

Dat heb je me al vroeg geleerd.

Ik sta hier voor jou,

m’n armen open,

en vraag je om me mee te nemen.

Laat me genieten van elke seconde.

Maar toe,

laat me een glimp zien

van hoe het is zonder je.

Contradicties beheersen mijn leven.

Want m’n woorden,

hoe overtuigend ook,

reiken niet tot m’n eigen hart.

De wereld heeft nood aan jou,

maar ik behoorde blijkbaar nooit tot die wereld.

Bij het horen van je mooie naam

trillen mijn benen.

Mijn liefde voor hem heeft me zwak gemaakt.

Verwacht geen koffie meer.

Hoe het allemaal begon…

Toen ik zeven jaar was kreeg ik een dagboek van Sinterklaas.

Trouw als een hond nam ik elke avond mijn pennetje vast.

“Wie dit leest en niet ‘Iris Van Loon’ heet, heeft nu een dodelijk virus in zich, het heet schuldgevoel.”

Zo dacht ik mijn broers ervan te kunnen weerhouden om binnen te treden in mijn geheime wereldje.

Maar we weten allemaal dat grote broers imuun zijn voor ‘kleine-zusjes-bedreigingen’.

Tientallen dagboeken later waag ik me aan deze blog,

het digitale tijdperk heeft me overwonnen.

Mijn geheime wereldje staat te trappelen om open te breken.