a tribute to Quentin Tarantino

Video

En terecht!

1 – “The Verdict” (“La condanna”) by Ennio Morricone
2- “Girl, You’ll Be A Woman Soon” by Neil Diamond, performed by Urge Overkill
3- “Twisted Nerve” by Bernard Herrmann
4- “Comanche” by The Revels
5- “Street Life” by Thomas Cajal & The Crusaders
6- “Little Green Bag” by George Baker Selection
7- “Hold Tight” by Dave Dee Dozy Beaky Mick and Tich
8- “Rabbia e Tarantella” by Ennio Morricone
——————-
A tribute montage of the films directed by Quentin Tarantino:
– Inglourious Basterds (2009) 
– Death Proof (2007) 
– Kill Bill: Vol. 2 (2004) 
– Kill Bill: Vol. 1 (2003) 
– Jackie Brown (1997) 
– Four Rooms (1995) (segment “The Man from Hollywood”) 
– Pulp Fiction (1994) 
– Reservoir Dogs (1992)

Museum Kazerne Dossin

0000085053-BollaertLowRes1

Het Museum Kazerne Dossin is een indrukwekkend museum in een prachtig, bijna idyllisch gebouw. Het engelenwit van de omgeving staat haaks tegenover de haat die hier vroeger in die omgeving beoefend werd. Je weet dat in deze buurt vroeger mensen hun deportatie afwachtten. De muren zijn gevuld met foto’s van betrokkenen. Ze staren je aan in heel het museum. Die beklemmende sfeer liet mij heel het bezoek niet los.

pic3

Kazerne Dossin (binnentuin waar Joden verzameld werden)

Op de derde verdieping is er een getuigenis van Emiel Vos In zijn getuigenis vertelt hij hoe het eraan toeging in de Kazerne Dossin. Hij spendeerde daar de laatste dagen met zijn familie (zie bijlage). Zijn gezin werd gedeporteerd en alleen hij overleefde het. Ik was zeer ontroerd door deze getuigenis. Op de foto zie je een perfect gezinnetje dat niet weet wat ze te wachten staat. Op het scherm ernaast zie en hoor je een oude man die verbitterd spreekt over zijn dagen in de kazerne. Hij vertelt over de procedures in de kazerne. Mensen die aankwamen moesten gecontroleerd worden op verborgen voorwerpen. Na zoveel jaar is de verontwaardiging in Emiel zijn stem nog duidelijk te horen wanneer hij spreekt over hoe zijn vrouw door een man gecontroleerd moest worden.

taak maatschappelijke topics

(gezien Emiel Vos)

Op de eerste verdieping, de verdieping over massa, is er een documentatie over Kristallnacht. In de nacht van 9 op 10 november 1938 werden er in heel Duitsland Joden aangevallen. Heilige Joodse plaatsen zoals synagogen en begraafplaatsen werden in brand gestoken. Ook hun winkels, huizen en bedrijven moesten eraan geloven. Er werden 92 mensen vermoord. Ik had nog nooit van Kristallnacht gehoord. Wat me het meest van allemaal verbaasde is dat deze aanval niet door het leger of de overheid was uitgevoerd maar gewone burgers deden mee aan deze actie.

Volgende foto is mij vooral bijgebleven. Op de foto zie je hoe een koppel lachend langs de verwoeste winkels loopt. Dit zijn mensen die voor het antisemitisme waarschijnlijk nog geen vlieg kwaad hadden gedaan. Wat drijft deze mensen tot diepe haat jegens een hele bevolkingsgroep? De kracht van de massa heeft hier zeker mee te maken, een losgeslagen massa.

taak maatschappelijke topics z

Groepsdruk is iets wat niet te onderschatten is. De kracht van een massa is gevaarlijk onbekend. Daarom dat de volgende drie individuen echte helden zijn:

taak maatschappelijke topics l

Youra (Georges) Livischitz

Robert Maistriau

Jean Franklemon

De Bessarabische jood Youra kent de andere twee (niet-joodse) heren van de middelbare school. In april 1943 hoort hij een idee dat circuleert in het joods verdedigingscomité. Het plan was om het Jodentransport tegen te gaan. Op 19 april 1943 plaatsten ze een namaakstoplicht langs de spoorlijn om transport XX tegen te houden. Transport XX was het eerste transport met beestenwagens. De trein kwam in Boortmeerbeek tot stilstand. Eén wagon kon geopend worden waardoor 17 mensen konden vluchten.

Tegelijkertijd werden in de rest van de trein in meerdere wagons pogingen gedaan om deuren te forceren. Na dit oponthoud waagden nog meer gevangenen een kans op hun vrijheid langs het hele Belgische traject. In totaal waagden 236 personen de sprong. Helaas kwamen hier meteen 26 mensen om het leven, de meesten werden vanuit de rijdende trein door de bewakers meteen neergeschoten. 90 andere gevangen werden later opnieuw opgepakt en uiteindelijk ontsnapten er 120 personen definitief aan de deportatie.

Helaas kenden onze helden niet hetzelfde geluk als die 120 ontsnapten mensen. Franklemon en Maistriau belandden beiden in een concentratiekamp maar hebben het geluk gehad dat ze later bevrijd werden. Livschitz werd door de nazi’s geëxecuteerd.

Ik vond het verademend om tussen al de geziene gruwel in het museum dit verhaal te kunnen lezen. Naast al de haat die er tijdens de oorlog heerste was er dus toch nog plaats voor naastenliefde.

Het was vernieuwend om te zien hoe in dit museum de zoektocht naar en de werking van de dader in het licht heeft gezet. Het was leerrijk om te bestuderen hoe het geweld zich over onze geschiedenis en landgrenzen heen dezelfde patronen vertoont, hoe haat en uitsluiting zich overal en altijd hetzelfde gedraagt. Wanneer geweld zich uitbreidt tot geweld jegens vrouwen en kinderen wordt het pas echt gevaarlijk. Het is beangstigend te beseffen dat deze gruwel ons terug kan overkomen. We moeten onszelf blijven onderwijzen over de geschiedenis opdat het zich niet zou herhalen. Helaas leeft deze terreur nog steeds op plaatsen in de wereld. Ze leeft op veel te veel plaatsen.

awake serie

awake-awake-nbc-24364390-1920-1080

Van terra nova komt er geen tweede seizoen, Grey’s Anatomy is bijna weer afgelopen, Games of Throne begint nog lang niet opnieuw. Wat nu? Gisteren ontdekte ik gelukkig een nieuwe serie: awake! Meteen was ik verslaafd en bekeek ik 3 afleveringen. Ik ben zeer kieskeurig in welke series ik kijk en ook echt blijf volgen. Dit overkomt me dus niet vaak.

Awake gaat over een man die opgesloten lijkt te zijn tussen twee werelden. Na een auto-ongeval verliest deze dedective zijn gezond verstand. Hij leeft in een droomwereld waar zijn vrouw nog leeft maar ook in een droomwereld waar zijn zoon het ongeval overleefde. In beide werelden werkt hij steeds aan een zaak als politiededective. Details van de ene ‘droom’ vinden zijn weg naar de andere. De werelden lopen in elkaar over en hij is op zoek naar een manier om dit in zijn voordeel te laten uitdraaien.

De twee werelden worden van elkaar onderscheiden door een subtiel ander kleurgebruik. Maar toch raak je als kijker zelf ook in de war in welke realiteit hij nu precies zit. Je wilt geloven dat het hoofdpersonage niet gek is en dat zowel vrouw als zoon nog leven. Maar al snel voel je dat er iets niet klopt, maar wat?

Wat is realiteit? Is hij echt gek? is er een complot tegen hem? Zal hij ooit moeten kiezen? En dat alles in combinatie met een misdaadserie. Wie is de moordenaar van deze zaak? waar is het ontvoerde kind? En alle andere clichés van zulke series.

Ik voel nu al dat ik verslaafd zal zijn aan deze serie! En dat is niet goed zo vlak voor de examens!!!

Tonio- A.F.Th. Van der Heijden

images

Het schervengericht van A.F.Th. Van der Heijden is één van mijn meest favoriete boeken. Dus toen ik het lijvige boek Tonio van dezelfde schrijver in de boekenwinkel zag liggen, moest en zou ik het boek meteen in mijn handen hebben. Bij het lezen van het boek was ik me reeds aan het bedenken hoe ik over het verhaal op mijn blog ging schrijven.

Ondertussen is het reeds 4 maanden geleden dat ik de requiemroman uitgelezen heb. Waarom ik er zolang niets over geschreven heb? Ik schiet woorden tekort. Ik had het idee om deze blog te gieten in een brief gericht aan Tonio Rotenstreich Van der Heijden. Wie denk ik dat ik ben? Er is niets wat ik zou kunnen schrijven dat iets zou bijdragen tot iemand, zij het een lezer van het boek, Adri, Mirjam of zelfs Tonio. 

Later wou ik schrijven over de liefde van Van der Heijden voor zijn zoon. Maar weer stuitte ik op het stilzwijgen van mijn pen. Geen enkel woord zou ooit die liefde kunnen beschrijven. Of toch wel, al de woorden, honderden pagina’s vol, van Van der Heijden zelf. Wie denk ik dat ik ben om daar nog iets aan toe te voegen?

Tijdens het lezen word je in het verwerkingsproces van twee rouwende ouders gesmeten. Het is moeilijk om het boek in één ruk uit te lezen. Je zit zelf mee in de emotieroller-coaster. Bovendien is er niet echt een ‘spanningselement’ aanwezig. Je bent niet op zoek naar een moordenaar, er is geen verrassende ontknoping aan het eind. Tonio is gestorven en dat is de harde waarheid, dat is en blijft zo.

Langs de andere kant kan je het boek niet laten liggen. Je wordt overal bij betrokken en wilt geen moment missen. Door het observatievermogen en schrijftalen van Van Der Heijden lijkt het of je echt overal bij bent. Als je het boek zou wegleggen laat je mensen in de steek.

Naast de krop in je keel tijdens het lezen verschijnt er ook vaak genoeg een glimlach op je gezicht. Ik vond het ook zeer interessant hoe de schrijf/werkwijze van Van der Heijden besproken werd, maar ik kan me inbeelden dat niet iedereen dat bekoort. Met andere woorden Tonio is een prachtboek!

The Hobbit: An Unexpected Journey – recensie

Steeds wanneer ik naar een film ga, een boek lees, een museum bezoek probeer ik dit te doen met een open geest. Daarom lees ik zelden op voorhand een recensie over het werk. Mijn open geest en ik gingen dit weekend naar The Hobbit. ik vond het ge-wel-dig!!!

Helaas pikte ik al snel meningen van anderen op die mijn enthousiasme de grond probeerde in te boren. In hun critici woorden schuilde zeker enige waarheid. Ze vonden de film niet magisch genoeg of een stom klein broertje van de The Lord of the rings trilogie.

Het klopt dat er niet veel gevarieerd werd in special effects, de meeste effecten waren reeds te zien in The lord of the rings. Maar je kan voor mij nog 5 films vullen met die effecten, ik zal het nog niet beu zijn. The Hobbit kan naar mijn mening zeker met opgeheven hoofd naast The lord of the rings staan.

Je zou kunne zeggen dat The Hobbit een ander doelpubliek heeft. Er zit véél meer (subtiele) humor in de film verscholen. Zo zijn de karakters van de dwergen stuk voor stuk amusant. En uiteraard zijn de acteerprestaties geweldig (maar dat kan niet anders).

Afbeelding

Wel moet ik vermelden dat ik het boek niet heb gelezen. Waarschijnlijk zou ik een andere mening over de film hebben mocht ik het wel gelezen hebben. Afbeelding