Kommil foo- Breken

Kommil foo zijn meesters in schijnbare toevalligheid. Tussen precieuze bedachtzaamheid en dankbare onverwachtse momenten creëren zij magie. Pretentieloos weten ze hoe ze een hele zaal kunnen doen gieren van het lachen. Het publiek bevindt zich tijdens de voorstelling in een sfeer zonder grenzen. Je mag luidop lachen en door de zaal roepen, comme il faut.

Een dagdagelijks gegeven zoals een stekkedozeke ontplooit zicht tot een betoverend spel. Kommil foo heeft de perfecte wisselwerking gevonden tussen bombastisch muziektheater en intiem vertellen. Ze maken prachtige poëtische beelden op het theater die je zou willen inkaderen voor in je living.

kommilfoo_brekenportret_(c)_phile_deprez_lit

Mijn volgestouwd rekje deel 3

We bekijken mijn eerste schap eens van dichterbij. De wolken is een magisch boek dat je een blik geeft in het leven van Hugo Claus. Ik voel me steeds dichter bij de waarheid wanneer ik hierin lees. Het handschrift van Claus is intrigerend. Het lijkt alsof deze grote man me persoonlijk aanspreekt, heerlijk inspirerend.

Het evangelie volgens Jezus Christus van José Saramago is een cadeautje voor de intellectueel in mezelf. Religie is een vijfkoppig beest met een rijke geschiedenis. Saramago toont Jezus zijn levensverhaal waarin Maria Magdalena een prominente rol speelt. Magdalena vindt ik de meest boeiende en mysterieuze figuur in de geschiedenis. Ik wil haar mysterie ontrafelen, daarom kan het evangelie volgens Jezus Christus niet ontbreken in mijn volgestouwd rekje. Eerder dit jaar heb ik reeds een recensie van dit boek op deze blog gepost.

A.F.TH. Van Der Heijden is één van mijn favoriete Nederlandstalige schrijvers. Het schervengericht is onverantwoord spannend. Ik las dit boek ongeveer 5 jaar geleden. Het boek telt 1050 pagina’s en was toen voor mij als de Mount Everest. Sindsdien kies ik regelmatig een lijvig boek. Op de kaft zie je Charles Manson, een verschrikkelijk (interessant) mens. Zijn ogen piercen door je ziel en laten je niet meer los. Net zoals het boek je gedurende de hele leestijd in zijn greep zal houden, wees gewaarschuwd! (Ik heb eerder dit jaar ook een recensie geschreven van Tonio van Van Der Heijden.)

IMG_8880

Mijn volgestouwd rekje: deel 2

Ziehier mijn eerste bericht van vele over mijn boekenkast.  Als je tussen de lijnen leest zal je me zeker beter leren kennen. Want boeken brengen niet enkel een neergeschreven verhaal. Ze schetsen de persoon die hun eigenaar is.

IMG_8852

Het is duidelijk dat één naam hier dominant aanwezig is. Hugo Claus. Hij is naar mijn mening één van de grootste Vlaamse schrijvers. Ik hou ervan om boeken van hem te kopen op rommelmarkten. Wat mensen wegdoen, schandalig! Voor de één een last voor de ander een schat? Ik ben zelf meer gefascineerd door zijn gedichten dan voor bijvoorbeeld zijn romans. Zijn mysterieuze taal heeft me gebeten.

Zijn woorden klinken voor mij het beste uit de mond van Jan Decleir. Deze twee Vlaamse bergen gaan voor mij hand in hand.

scenefoto_portret2_onder_het_melkwoud_c_raymond_mallentjer

Foto van Jan Decleir in de theatervoorstelling ‘Onder het melkwoud’, het bekendste werk van Dylan Thomas, vertaald door Hugo Claus . De foto is van de site http://www.amuz.be. Deze voorstelling was betoverend. 

… We houden nog een beetje de spanning erin en verklappen nog niet meteen alles over dit schap… Blijf deze blog in de gaten houden!

Mijn volgestouwd rekje: deel 1

IMG_1644

 

Mijn droomboekenkast ziet er ongeveer zo uit. Deze kast heeft mijn broer gemaakt. Ik vind zijn werk geweldig en ben enorm trots op hem.

Een boekenkast vertelt veel over zijn eigenaar. Daarom geef ik jullie binnenkort een kijkje in mijn persoonlijke literaire wereld. Helaas is mijn boekenkast een volgestouwd rekje.

Als je meer werk van mijn broer wil zien kijk dan even op wimvanloon.be

 

perks of being a wallflower

The Perks of Being a Wallflower – review: Peter Bradshaw, The Guardian, thursday 4 october 2012

Ezra Miller is given a disappointing role in this teen agony drama that has a strong flavour of phoniness.

Production year: 2012

  1. Country: USA

  2. Cert (UK): 12A

  3. Runtime: 103 mins

  4. Directors: Stephen Chbosky

  5. Cast: Dylan McDermott, Emma Watson, Ezra Miller, Kate Walsh, Logan Lerman, Nina Dobrev, Paul Rudd

Those who admired Ezra Miller’s performance in Lynne Ramsay’s We Need to Talk About Kevin, and were eager to see what he did next, are going to be dismayed at the way he has been cast in this passive-aggressive teen agony drama with a strong flavour of phoniness. Miller gets to play the campy-witty gay best friend, who is simply a sacrificial figure; his function is to lend depth to the straight characters’ stories. It is 1991, and Logan Lerman (who played the lead in the fantasy movie Percy Jackson and the Lightning Thief) is Charlie, a sensitive, lonely boy who is just starting out in high school. He gets taken under the wing of sassy step-siblings Patrick (Miller) and Sam (Emma Watson) and soon finds the resulting emotional triangle just as painful and complex as the loneliness he’d left behind. Sam is supposedly much hipper than her crass classmates, being into the Smiths and Dexys Midnight Runners. And yet, bafflingly, she does not recognise David Bowie’s Heroes when it comes on the car radio. Patrick is catty and bitchy, but his inner life is a mystery. The theme of child abuse lingers and is there to underline the overwhelming importance of all that is happening – common or garden-variety unabused loneliness is, of course, nowhere near dramatic enough – but the drama fails to absorb this theme, or to do justice to it. The movie has its moments of soap-opera excitement, but it has all the substance of a teenage strop, and none of the energy.

 Peter Bradshaw, The Guardian, thursday 4 october 2012

my review:

Let’s start with saying that I don’t agree with the review of Peter Bradshaw in the Guardian. In the original review the writer blames one of the characters of not recognizing the song of David Bowie. I found it rather refreshing and endearing that they search the title of the song. It is the year 1991, the characters are allowed to be ignorant of some things, they didn’t have access to the internet yet and young people still wrote letters and made mixtapes in that time.

The reviewer says that the movie does not do justice to the theme of child abuse. I totally disagree with that. It only becomes clear at the end of the movie that Charlie, the main character, has been abused when he was a child. For me, that puts the whole movie in a whole new perspective. I like the fact that you only know the complete situation at the end of the movie. Because like that you still think about the movie afterwards and you try to find signs of child abuse in the rest of the story. I hardy ever think about a teen movie after I see one. But this one has depth and made me think about it even days after I saw it.

The movie is filled with so many different characters that it is impossible not to relate to one of them. Especially because everybody has experienced how it is to be a teenager, and how it feels to grow up. There are some cheesy elements in the script, for example the characters think that everything is infinite. I found it naive, but then I thought of the time when I was their age and realized they captured exactly how I thought back then.

The cast was amazing. You can clearly see that all the actors are also friends in real life. There is a great chemistry. I can’t say anything bad about the acting performances. I did not saw the movie ‘we need to talk about Kevin’ but the character that Ezra Miller plays in this movie is everything but disappointing to me. The character moved me. He was not like a ‘typical gay friend’ like in so many other teen movies. He was sincere and his battle for acceptance is shown in the story.

The film is based on a bestselling novel, athough I did not read this book. I like that Steven Chobsky, the writer, was completely involved in the making of this movie. He was the writer, the director and the producer. I am sure that this was a big influence on how the movie turned out. I think that because of Chobsky the story remained pure, honest and in some way simple. 

I thought the movie was inspiring and beautiful. It made me laugh and cry at the same time. The story lingered in my head for some time and ‘heroes’ from Bowie was on repeat on my playlist. This tells me that the movie is captivating. It was nice to feel like I was in high school again. You can sit back and relax while watching the movie but the movie can also make you wonder. That is why this movie is so great. Somebody recommended this movie to me, and I would definitely recommend it to somebody else.

 

Jane Perkins- Portrait of Nelson Mandela

 Jane-Perkins-art2

Jane Perkins is an artist from Devon. She uses unwanted objects in her work like beads and buttons. She starts with a photograph as a guide, sticking the pieces on with a glue gun. Her work always contains an element of fun like in this portrait of Mandela where she used the arm of a Barbie doll to make his ear. Environmental artists are very popular at the moment as they help to promote recycling to help save our planet. They see potential and a new life in trash. Perkins’ work is a good example of this kind of art.

There are several artist who work with garbage. But I think that the work of Jane Perkins really stands out because of her use of colour and humour .Her portraits are really lifelike as you can see on the portrait that I chose. The portrait shows the kindness of Mandela. That is the main reason why I chose this work. She captured his personality and that only with garbage. She has a real gift. Her work makes me smile, and I am sure that she has that effect on a lot of other people around the world too.

This work is very dynamic because of the diagonal lines in the background that suggest movement. Perkins uses bright colours, and those colours add liveliness to the work of art. The work keeps on surprising you. When you look from afar, you see a beautiful portrait. When you look at the work from up close you can see the details and the material that Perkins has worked with. A plastic spider and tiny green dinosaur are part of the multi-coloured pattern on his shirt.
The materials tell us a story too, they can be funny, but most of all I think it is inspiring to see the materials. It makes me think about all the things we throw away. I am sure that that is what Perkins intends to say with her work.

This work won the People’s vote prizes at different open art exhibitions during 2009. I think that Jane Perkins and her piece of art totally deserved it. There should be more artists like her. She is innovating, modern and inspiring. I think that modern art misses ‘a spirit’ sometimes, that is certainly not the case with this work. This proves that not only painters or photographers are able to display the world in a realistic way. Her originality and use of colours are sublime. To make something from nothing takes a lot of talent and creativity. Perkins brings awareness to our consumers society. She made me think twice about what I should throw away and what I should keep. We should recycle and think about the purpose of each object.  

Museum Kazerne Dossin

0000085053-BollaertLowRes1

Het Museum Kazerne Dossin is een indrukwekkend museum in een prachtig, bijna idyllisch gebouw. Het engelenwit van de omgeving staat haaks tegenover de haat die hier vroeger in die omgeving beoefend werd. Je weet dat in deze buurt vroeger mensen hun deportatie afwachtten. De muren zijn gevuld met foto’s van betrokkenen. Ze staren je aan in heel het museum. Die beklemmende sfeer liet mij heel het bezoek niet los.

pic3

Kazerne Dossin (binnentuin waar Joden verzameld werden)

Op de derde verdieping is er een getuigenis van Emiel Vos In zijn getuigenis vertelt hij hoe het eraan toeging in de Kazerne Dossin. Hij spendeerde daar de laatste dagen met zijn familie (zie bijlage). Zijn gezin werd gedeporteerd en alleen hij overleefde het. Ik was zeer ontroerd door deze getuigenis. Op de foto zie je een perfect gezinnetje dat niet weet wat ze te wachten staat. Op het scherm ernaast zie en hoor je een oude man die verbitterd spreekt over zijn dagen in de kazerne. Hij vertelt over de procedures in de kazerne. Mensen die aankwamen moesten gecontroleerd worden op verborgen voorwerpen. Na zoveel jaar is de verontwaardiging in Emiel zijn stem nog duidelijk te horen wanneer hij spreekt over hoe zijn vrouw door een man gecontroleerd moest worden.

taak maatschappelijke topics

(gezien Emiel Vos)

Op de eerste verdieping, de verdieping over massa, is er een documentatie over Kristallnacht. In de nacht van 9 op 10 november 1938 werden er in heel Duitsland Joden aangevallen. Heilige Joodse plaatsen zoals synagogen en begraafplaatsen werden in brand gestoken. Ook hun winkels, huizen en bedrijven moesten eraan geloven. Er werden 92 mensen vermoord. Ik had nog nooit van Kristallnacht gehoord. Wat me het meest van allemaal verbaasde is dat deze aanval niet door het leger of de overheid was uitgevoerd maar gewone burgers deden mee aan deze actie.

Volgende foto is mij vooral bijgebleven. Op de foto zie je hoe een koppel lachend langs de verwoeste winkels loopt. Dit zijn mensen die voor het antisemitisme waarschijnlijk nog geen vlieg kwaad hadden gedaan. Wat drijft deze mensen tot diepe haat jegens een hele bevolkingsgroep? De kracht van de massa heeft hier zeker mee te maken, een losgeslagen massa.

taak maatschappelijke topics z

Groepsdruk is iets wat niet te onderschatten is. De kracht van een massa is gevaarlijk onbekend. Daarom dat de volgende drie individuen echte helden zijn:

taak maatschappelijke topics l

Youra (Georges) Livischitz

Robert Maistriau

Jean Franklemon

De Bessarabische jood Youra kent de andere twee (niet-joodse) heren van de middelbare school. In april 1943 hoort hij een idee dat circuleert in het joods verdedigingscomité. Het plan was om het Jodentransport tegen te gaan. Op 19 april 1943 plaatsten ze een namaakstoplicht langs de spoorlijn om transport XX tegen te houden. Transport XX was het eerste transport met beestenwagens. De trein kwam in Boortmeerbeek tot stilstand. Eén wagon kon geopend worden waardoor 17 mensen konden vluchten.

Tegelijkertijd werden in de rest van de trein in meerdere wagons pogingen gedaan om deuren te forceren. Na dit oponthoud waagden nog meer gevangenen een kans op hun vrijheid langs het hele Belgische traject. In totaal waagden 236 personen de sprong. Helaas kwamen hier meteen 26 mensen om het leven, de meesten werden vanuit de rijdende trein door de bewakers meteen neergeschoten. 90 andere gevangen werden later opnieuw opgepakt en uiteindelijk ontsnapten er 120 personen definitief aan de deportatie.

Helaas kenden onze helden niet hetzelfde geluk als die 120 ontsnapten mensen. Franklemon en Maistriau belandden beiden in een concentratiekamp maar hebben het geluk gehad dat ze later bevrijd werden. Livschitz werd door de nazi’s geëxecuteerd.

Ik vond het verademend om tussen al de geziene gruwel in het museum dit verhaal te kunnen lezen. Naast al de haat die er tijdens de oorlog heerste was er dus toch nog plaats voor naastenliefde.

Het was vernieuwend om te zien hoe in dit museum de zoektocht naar en de werking van de dader in het licht heeft gezet. Het was leerrijk om te bestuderen hoe het geweld zich over onze geschiedenis en landgrenzen heen dezelfde patronen vertoont, hoe haat en uitsluiting zich overal en altijd hetzelfde gedraagt. Wanneer geweld zich uitbreidt tot geweld jegens vrouwen en kinderen wordt het pas echt gevaarlijk. Het is beangstigend te beseffen dat deze gruwel ons terug kan overkomen. We moeten onszelf blijven onderwijzen over de geschiedenis opdat het zich niet zou herhalen. Helaas leeft deze terreur nog steeds op plaatsen in de wereld. Ze leeft op veel te veel plaatsen.