Kid President’s Letter To A Person On Their First Day Here

Video

He’s back!!!

Advertenties

Link

Ryan Gosling over ‘gangster squad’ en Matthias Schoenaerts

Ik kan niet wachten om deze nieuwe film te zien! 

Coca-Cola Polar Bears Film 2013 produced by Ridley Scott

Video

Wat mooi! Ik moet toegeven dat ik het verhaal een beetje cliché vind maar hoe mooi is dit gemaakt! Ik ben vooral helemaal weg van het kleinste ijsbeertje. De technieken voor dit soort films worden steeds beter en beter. Ik ben zeker dat deze kortfilm binnenkort over heel het internet te zien is. En terecht, weer een stunt van Coca-Cola.

2012. 366 days. 366 seconds.

Video

Wat een geweldig idee en wat en mooie uitvoering! Elke dag 1 seconde filmen. Het is eens wat anders dan elke dag een foto van jezelf nemen voor een jaar lang. Ik denk dat dit filmpje heel veel andere mensen zal inspireren.

De gekozen shots zijn naar mijn mening echt magnifiek. Mooie details en bewegingen. De maker heeft oog voor de kleine dingen in het leven. Door deze video te zien zullen hopelijk meer mensen de simpele mooie dingen om zich heen meer appreciëren .
Een goed voornemen voor het nieuwe jaar?

a tribute to Quentin Tarantino

Video

En terecht!

1 – “The Verdict” (“La condanna”) by Ennio Morricone
2- “Girl, You’ll Be A Woman Soon” by Neil Diamond, performed by Urge Overkill
3- “Twisted Nerve” by Bernard Herrmann
4- “Comanche” by The Revels
5- “Street Life” by Thomas Cajal & The Crusaders
6- “Little Green Bag” by George Baker Selection
7- “Hold Tight” by Dave Dee Dozy Beaky Mick and Tich
8- “Rabbia e Tarantella” by Ennio Morricone
——————-
A tribute montage of the films directed by Quentin Tarantino:
– Inglourious Basterds (2009) 
– Death Proof (2007) 
– Kill Bill: Vol. 2 (2004) 
– Kill Bill: Vol. 1 (2003) 
– Jackie Brown (1997) 
– Four Rooms (1995) (segment “The Man from Hollywood”) 
– Pulp Fiction (1994) 
– Reservoir Dogs (1992)

The Hobbit: An Unexpected Journey – recensie

Steeds wanneer ik naar een film ga, een boek lees, een museum bezoek probeer ik dit te doen met een open geest. Daarom lees ik zelden op voorhand een recensie over het werk. Mijn open geest en ik gingen dit weekend naar The Hobbit. ik vond het ge-wel-dig!!!

Helaas pikte ik al snel meningen van anderen op die mijn enthousiasme de grond probeerde in te boren. In hun critici woorden schuilde zeker enige waarheid. Ze vonden de film niet magisch genoeg of een stom klein broertje van de The Lord of the rings trilogie.

Het klopt dat er niet veel gevarieerd werd in special effects, de meeste effecten waren reeds te zien in The lord of the rings. Maar je kan voor mij nog 5 films vullen met die effecten, ik zal het nog niet beu zijn. The Hobbit kan naar mijn mening zeker met opgeheven hoofd naast The lord of the rings staan.

Je zou kunne zeggen dat The Hobbit een ander doelpubliek heeft. Er zit véél meer (subtiele) humor in de film verscholen. Zo zijn de karakters van de dwergen stuk voor stuk amusant. En uiteraard zijn de acteerprestaties geweldig (maar dat kan niet anders).

Afbeelding

Wel moet ik vermelden dat ik het boek niet heb gelezen. Waarschijnlijk zou ik een andere mening over de film hebben mocht ik het wel gelezen hebben. Afbeelding

filmrecensie ‘de Rouille et d’os’

Deze film heeft alle ingrediënten om op mijn lijstje van favoriete films te schitteren. Een uitstekende cast met onze Vlaamse Matthias Schoenaerts en de Franse schone Marion Cotillard. Een mooie verzameling kortverhalen van de canadese schrijver Graig Davidson als vertrekpunt. En last but not least regisseur Jacques Audiard die de prachtige film ‘un prophète’ op zijn naam heeft staan.

Het probleem met hoge verwachtingen is dat ze vaak niet ingelost worden. Ik heb gelachen en (bijna) gehuild. Maar toch ontbrak er ‘iets’. Een zekere leegte die soms kwam bovendrijven, een knagend hongergevoel. De film eindigde ‘volledig opgelost’. Door een sentimentele overbodige epiloog verdween deze film snel uit mijn gedachten, er was niets meer om over na te denken, geen mysterie, geen vrijheid, alles was opgelost.

Laten we het niet onder stoelen of banken verstoppen: Matthias Schoenaerts’ vertolking van ‘ali’ was het beste van heel de film. Het personage van Marion Cotillard, Stéphanie, verliest haar beide benen in een verschrikkelijk ongeval. Door ‘Simpele’ uitspraken van Ali zoals ‘kom, we gaan naar buiten’ en door het gebruik van poëtische beelden kreeg ik een krop in mijn keel en dat tesamen met een glimlach op mijn gezicht. Hierin schuilt het onmiskenbare talent van Jacques Audiard.